Sevgili AstraZeneca'lılar,
27 Ekim Pazartesi günü iki saat süreyle içinde olma fırsatı bulduğum AstraZeneca'nın "İlk Yardıma İlk Adım" projesinden gözlemlerim ve yaşadığım değişik duygularımı sizlerle paylaşmak isterim. Her şeyden önce daha bilinçli ve sağlıklı nesiller için atılan bu adımın ASTRAZENECA’ya ait olmasından büyük gurur duydum.
Kocaeli’nin şirin beldelerinden Akmeşe Yatılı İlköğretim Bölge Okulu‘unda gerçekleştirilen sosyal sorumluluk projesi o bölge ve okul için çok anlamlıydı. Çünkü her şeye (ilgi, yardım, sevgi, bilgi vb.) öylesine aç bir okuldu ki. Keşke zaman olsaydı da ilkyardım ile ilgili bitmek bilmeyen sorularının ve anılarının hepsini paylaşabilselerdi. Keşke zaman, yetkinlik, donanım ve gücümüz olsaydı da gözlerinde hissedilen tüm bilgi ve sevgi açlıklarını doldurabilseydik.
Öyle coşkulu, öyle meraklı, öyle heyecanlı bakıyorlardı ki ….O sabah okullarında değişik bir telaş ve insanlar vardı. Niye gelmişlerdi? Ne yapacaklardı? Ne anlatacaklardı?
Okula ilk adım attığımda teneffüstü, bahçeye girer girmez etrafımı sarıp yeni öğretmenleri olup olmadığımı sordular. Her cevaptan sonra peş peşe onlarca soru geldi.
Eğitim saatini sabırsızlıkla beklediler. Sık sık salonun kapısına gelip, içeriyi görmeye çalıştılar.
Fiziksel şartları oldukça kötü olan bir okuldu. Konferans salonu da yetersiz olmasına rağmen proje muhteşem şekilde gerçekleşti ve önemli faydalar sağlandı. Öğrenciler çok mutlu ve konuya karşı çok ilgiliydi. İlk yardım bilinçlendirme eğitimi ve ardından konu ile ilgili tiyatro oyununun sahnelenmesini büyük bir dikkatle izlediler.
Bir ilkokul çocuğunun yüzündeki o saflık, merakla ilgiyle bakan o pırıl pırıl gözler sizi öylesine büyülüyor ki; insan oradan ayrılırken yüreğinin bir parçasını da orada bırakmak zorunda kalıyor. Bu proje belki bir gün başka projelere yelken açacak bir enerjiye dönüşür, tüm çocuklara güç verir, umut olur.
Çocuklar için harcanan tüm emek, zaman, güç, para vb. gelecek için yapılacak en büyük yatırım, değer olacaktır.( AZ yaşama değer katıyor.)
ASTRAZENECA’yı hepsi küçücük yüreklerinde çok büyük yere oturttu, eminim!
BEHİCE KÖSE
MARMARA RITA
01 KASIM 2008